LM Perpetual Chromatic Editions, Part III
ในเรื่องของหน้าปัด แม้มีการเจาะช่องสำหรับแสดงผลต่างๆ ไว้เรียบร้อยแล้วก็ตาม แต่เนื่องจากไม่สามารถติดตั้งหน้าปัดย่อย ด้วยแกนรองรับแบบปกติได้ เพราะจะไปขวางการเคลื่อนไหวของระบบคานหลัก โดยในระบบแกรนด์เลวีเออร์แบบดั้งเดิม ชุดกลไกเพอเพทชวลคาเลนดาร์ จะตั้งสมมติฐานไว้ก่อนว่าทุกเดือนจะมี 31 วัน ซึ่งเมื่อถึงช่วงสิ้นเดือนที่มีจำนวนวันน้อยกว่า ระบบจึงจะเร่งข้ามวันที่เกินออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนเปลี่ยนเข้าสู่วันที่ 1 ของเดือนใหม่ ซึ่งการปรับตั้งหรือแก้ไขวันที่ ในช่วงที่กลไกกำลังเปลี่ยนวัน
อาจทำให้เกิดความเสียหายต่อระบบ และต้องส่งซ่อมกับผู้ผลิตซึ่งมีค่าใช้จ่ายสูง นอกจากนี้ระหว่างการเปลี่ยนวันที่ กลไกยังอาจเกิดอาการวันที่กระโดดหรือข้ามวันได้ ซึ่งขัดกับจุดประสงค์สำคัญของกลไกเพอเพทชวลคาเลนดาร์ ที่ถูกออกแบบมาเพื่อให้ใช้งานได้ต่อเนื่องยาวนาน โดยแทบไม่ต้องปรับตั้งใหม่เลย ไม่ว่าจะเป็นเวลาหลายปี หรือแม้แต่หลายทศวรรษก็ตาม “ผมเรียกกลไกเพอเพทชวลคาเลนดาร์ว่าบูมเมอแรง เพราะสุดท้ายมักถูกส่งกลับมาซ่อมอยู่เสมอ” Maximilian Büsser กล่าวถึงกลไกชุดพิเศษนี้
จากกรณีที่กลไกมักเกิดอาการติดขัด ค้าง เสียหาย หรือบางครั้งก็แสดงวันที่กระโดดทั้งที่ไม่ควรจะเป็น Legacy Machine Perpetual จึงใช้ระบบเมคคานิคัลโปรเซสเซอร์ (Mechanical Processor) ที่ประกอบขึ้นจากชุดดิสก์กลไกซ้อนกันหลายชั้น โดยระบบที่มาปฏิวัติวงการนี้ กำหนดจำนวนวันพื้นฐานของทุกเดือนไว้ที่ 28 วัน เพราะในทางหลักการแล้ว ทุกเดือนล้วนมีอย่างน้อย 28 วัน จากนั้นจึงค่อยเพิ่มจำนวนวันตามจริง ของแต่ละเดือนเข้าไปเพิ่ม ซึ่งวิธีการนี้จะช่วยให้ทุกเดือน สามารถแสดงจำนวนวันได้อย่างถูกต้องแม่นยำ
โดยไม่ต้อง “ข้าม” วันที่ที่เกินออกไปเหมือนระบบดั้งเดิม จึงหมดปัญหาเรื่องการเปลี่ยนวันที่ที่ผิดพลาด จากการทำงานร่วมกับแพลนเน็ตทารีแคม (Planetary Cam) ระบบแมคคานิคัลโปรเซสเซอร์ จะยังช่วยให้สามารถปรับตั้งปีได้อย่างรวดเร็ว เพื่อให้การแสดงผลสอดคล้องไปกับรอบปีอธิกสุรทิน 4 ปีได้อย่างถูกต้อง ซึ่งแตกต่างจากกลไกเพอเพทชวลคาเลนดาร์แบบดั้งเดิม ที่ผู้ใช้อาจต้องเลื่อนผ่านเดือนต่างๆ ที่มีมากถึง 47 เดือน กว่าจะตั้งค่าไปถึงเดือนและปีที่ถูกต้องได้ โดบระบบแมคานิคัลโปรเซสเซอร์ ยังมาพร้อมระบบป้องกัน
ความเสียหายในตัว โดยจะหยุดการทำงานของปุ่มควิ๊กเซ็ท (Quickset) ชั่วคราวโดยอัตโนมัติ ในช่วงที่กลไกกำลังเปลี่ยนวันที่ เพื่อช่วยลดความเสี่ยงจากการปรับตั้ง ผิดจังหวะได้อย่างมีประสิทธิภาพ เพียงแค่การคิดค้นและพัฒนา กลไกเพอเพทชวลคาเลนดาร์ที่ควบคุม ด้วยระบบแมคคานิคัลโปรเซสเซอร์ ก็ถือเป็นความสำเร็จที่น่าทึ่งอยู่แล้ว แต่ Stephen McDonnell ยังสามารถก้าวไปได้ไกลกว่านั้น ด้วยการจัดวางชิ้นส่วนกลไกทั้ง 581 ชิ้นให้อยู่ภายในตัวเรือนที่มีขนาดแทบไม่ต่างจาก LM1 ได้อย่างลงตัว จากการตัดระบบคานหลักขนาดใหญ่
ของชุดปฏิทินออกไปซึ่งทำให้ MB&F สามารถสร้างสรรค์ดีไซน์รูปแบบใหม่ ที่ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ใน กลไกเพอเพทชวลคาเลนดาร์แบบดั้งเดิม โดยระบบแมคคานิคัลโปรเซสเซอร์จะช่วยให้สามารถใช้พื้นที่ บริเวณกึ่งกลางของกลไกได้อย่างเต็มที่ ซึ่งเพิ่มทั้งความยืดหยุ่นในการออกแบบ และการจัดวางองค์ประกอบต่างๆ เพราะไม่จำเป็นต้องใช้หน้าปัดแบบเต็มเหมือนทั่วไป โดยนอกจากนี้ Legacy Machine Perpetual ยังใช้ประโยชน์จากกลไกแบบฟูลลี่อินทริเกรด (Fully Integrated) ด้วยการจัดวางระบบเพอเพทชวลคาเลนดาร์
ไว้เหนือแผ่นฐานกลไกเพื่อให้สามารถชื่นชมรายละเอียด ของกลไกได้จากด้านหน้าอย่างเต็มตา ซึ่งโดยปกติแล้ว ชุดเพอเพทชวลคาเลนดาร์มักมีปัญหาเรื่องการอ่านค่า เนื่องจากมีข้อมูลจำนวนมากแสดงอยู่บนหน้าปัด แต่ LM Perpetual ได้แก้ปัญหานี้ด้วยการใช้หน้าปัดย่อยแบบสเกเลตัน ซึ่งยกเว้นส่วนแสดงเวลา ที่ดูราวกับลอยอยู่เหนือชุดกลไก โดยไม่มีโครงสร้างรองรับให้เห็นจากด้านล่าง เพื่อช่วยให้หน้าปัดดูโปร่ง อ่านง่าย และเผยความงดงามของกลไกได้อย่างชัดเจน และนวัตกรรมสำคัญของ Legacy Machine Perpetual เรือนนี้
คือการใช้แกนบาลานซ์ที่คาดว่าน่าจะยาวที่สุด ชิ้นหนึ่งในอุตสาหกรรมนาฬิกา เพื่อเชื่อมบาลานซ์วีลแบบลอยตัว ที่อยู่เหนือด้านบนของกลไก เข้ากับเอสเคปเมนต์ด้านหลัง โดยก่อนเริ่มพัฒนาส่วนอื่นๆ ทีมงานจะให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง กับการทำให้แนวคิดนี้สามารถใช้งานได้จริง และมีความเสถียรเชื่อถือได้ก่อน แม้ภาพการทำงานของเอสเคปเมนท์ ที่มองเห็นผ่านฝาหลังแบบโปร่งใส จะเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวอันน่าหลงใหล แต่สิ่งที่สะกดสายตาได้อย่างแท้จริง กลับเป็นงานขัดแต่งด้วยมืออันประณีตบนชุดกลไกนี่เอง
